- F.
- Th.
- S.
- L.
- A.
[
inanus,,
-a, -um:
LhnUrk II
p. 13 (a.
1323)
:
litteras ... prius
confectas esse simpliciter irritas et inanas.
RFil XXII
p. 234 (a.
1430)
:
verba vestri dei frivola et
inana.
PP V
p. 124 (a.
1433)
:
contractus erit irritus et
inanus.
AGZ XIX
p. 176
(a. 1476)
:
inscripcio ... cassa et inana permanebit.
Cf. Th.
VII 1,820,81 sqq.]
I.
propr.
1.
de rebus
a.
próżny, pusty;
vacuus, cassus.
Inde
inane,,
-is
n.
pusta przestrzeń, próżnia;
vacuum.
b.
wydrążony,
wklęsły; concavus,
excavatus.
c.
bezcielesny, niematerialny, nierzeczywisty;
incorporalis, irrealis.
2.
de hominibus eorumque corpore
a.
głodny, czczy, wycieńczony; ieiunus, inops, sine viribus,
debilis.
Additur
abl. , v. gr.
ieiuniis (
DŁUG. Op.
p. 273
).
b.
zmarły, bez duszy;
mortuus, exanimis,
sine vita.
II.
transl.
1.
de rebus
a.
pusty, czczy, bez treści; vanus,
futilis.
b.
czczy, daremny, bezskuteczny; vanus,
futilis, cassus.
Praec.
iur.
bezpodstawny, nieważny,
unieważniony; qui nullo v alor e est, irritus (de actis
publicis).
c.
(de voce ranarum) bezdźwięczny, zachrypły, skrzeczący; non sonorus, raucus.
2.
de hominibus
a.
wolny, pozbawiony czegoś; liber,
expers.
b.
próżny, pyszny;
superbus,
inflatus.