[IMPERTITIO]
s.
IMPARTICIO
s.
INPARTICIO,
-onis
f.
- F.
- Th.
- Bl.
- L. (
- Dc. s.
- v.
- impartitio),
- N.
I.
dawanie, udzielanie (czegoś); actus (aliquid) dandi,
tribuendi
AGZ III p. 122 (a. 1399) : homines per elemosinarum largicionem et i-em celestis Vranie heredes fieri mereantur.
MonStp p. 605 (a. 1595) : carceri eosdem mancipari fecerunt, ministrationem sacramentorum et i-em (ed. impartionem) tam sacerdotibus quam actoribus interdixerunt.
II.
wydzielenie (działu spadkowego);
divisio (bonorum mobilium et
immobilium)
Crac. Art I p. 71 (a. 1424) : item universa suppellex debet sequi ipsam dominam et debet esse ipsius cum ista condicione, quod pueris venientibus ad legitimam etatem ipsa non debet ipsorum oblivisci, cum huiusmodi suppellectilium rationabili i-e.
AGZ XVIII p. 536 (a. 1496) : idcirco vos citat de non i-e sortis alias «nye vydzyelyenya dzyalu» ita bona sicut viginti octo marce.