- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
I.
panujący, władający, silny, potężny, rozkazujący;
imperitans, potens.
Meton. de
abstr.
,
v.
gr.
auctoritate (
VAdAnt
p. 18, 10
;
ib.
p. 44, 13
;et saepius), caritate (
DŁUG. Op.
p. 60
),
item
iussione (
id. Hist. I p. 144= I
p. 175
ed. nov.),
verbo (
ib. II p. 503= IV
p. 261
ed. nov.
;
AKapSąd III
p. 361, a.
1473).
;
N. abs. loco
subst.
imperiosum,,
-i
n.
rozkaz; iussum
DŁUG. Op. p. 246 : cum videret singulas blanditias nullum afferre profectum, ad i-a se convertit.
II.
władczy, surowy,
tyrański; nimis imperitans, severus,
durus.
N.
constr.
a.
sq.
dat.
AKapSąd III p. 328 (a. 1533) : concubina adeo ipsi est i-a, quod interdum nedum illum obiurgat, sed et percutit.b. sq. in c. acc.
IANIC. p. 68, v. 68 : quamlibet offensus vindictae spernis amorem solus in affectus i-e tuos.