- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- A.
[comp.
immortalior :
ADAM
p. 305
:
neque animas nostras doctrina
vestra imbuendo redditis
immortaliores.
superl.
immortalissimus:
NIC. BŁ. Serm. I
p. 323
:
evangelium
est verbum vitae delectabilissimae et immortalissimae.]
I.
propr.
1.
adi.
nieśmiertelny, niezniszczalny; qui numquam moritur, mon moriturus,
sempiternus.
2.
subst. pl.
immoratales,,
-ium
bogowie;
di.
II.
transl.
1.
wiecznotrwały, niespożyty, wieczny;
aeternus, perpetuus, qui semper
durat.
Praec.
aevum, beneficium, ira, odium
sim;
nomen alicuius, vita;
item
gratia
(in
locut.
immortales gratias agere, habere), documentum
(
KodPol III
p. 137, a.
1506)
, lis (
Dogiel V
p. 71,
a. 1361)
, causa (
ArPrawn IV
p. 11, saec.
XIV
med.),
denique
veritas (
MatFil IV
p. 358, saec.
XV).
Occ.
bos
i. q. perpetuis temporibus praestandus
SSrSil II p. 167 (a. 1448) : dux dedit monasterio ... quatuor boves i-es iuxta modum in privilegio positum et ut in macello monasterii non solum minora animalia sed etiam maiora mactari et vendi possint.
2.
nadziemski, boski, niebiański;
divinus, caelestis.