geom. t.t. współśrodkowy; centrum commune habens

COPERN. Rv p. 24 : quod enim terra omnium revolutionum centrum non sit, motus errantium inaequalis apparens et variabiles eorum a terra distantiae declarant, quae in h-o terrae circulo non possunt intelligi.

Ib. p. 165 : describantur circuli h-i ... in eodem plano.

Ib. p. 218 : sit ... mundo et soli h-us AB et ACB diameter in quo summa absis contingat.

Ita saepius ib. Inde abs. homocentrum,, -i n.

koło współśrodkowe; orbis, qui cum altero quodam orbe centrum commune habet:

ib. p. 204 : quod ... duobus modis intelligi potest vel per eccentrum circulum ... vel per epicyclium in h-o.

Ib. p. 205 : idem quoque per epicyclium in h-o declarabitur; esto enim h-i ABCD, centrum mundi E etc.

Cf. CONCENTRICUS.