[HOMOEOTELEUTON]
s.
HOMEOTELEUTON,
-i
n.
(Gr.
ὁμοιοτέλευτον)
rhet.
odpowiedniość wyrazów o jednakowych
zgłoskach końcowych, rym, jednakowo
brzmiący wygłos następujących po sobie członów mowy; similis duorum vel plurium
colorum finis (saec. XVI in. ).