- L.
phil.
t.t. nadający
formę, formujący, kształtujący; qui formandi
vim habet
(praec.
virtus, potentia)
VITELO Persp. p. 39 : in ea anima est uirtus f-a, qua potest formare noua ex rerum obiectarum praesentia.
GŁOG. Anim. fol. J Ib : anima sensitiua fit ... a virtute f-a, que est in semine deciso.
Id. Phys. fol. b 4a: caput magnum ... in quo ... non est fortitudo et amplitudo virtutis f-e.
Et paulo infra caput magnum multitudine ... materię ... et non amplitudine et fortitudine virtutis f-e.
STOB. Parv. fol. H IVb : determinat auctor de tercio sensu interiori, scilicet de potentia f-a.
GOST. Th. fol. d IVa : virtus autem intelligentie ... non est creatiua, sed potius creati f-a et determinatiua.
WROCŁ. EpitConcl fol. q IIa: omnes enim fuimus in Adam per rationem seminalem et naturam seminis, que est virtus actiua, f-a et completiua.
Ita saepius in
textibus phil.
Occ. abs.
loco
subst.
formativa,,
-ae
f.
czynnik kształtujący;
explicat
STOB. Parv. fol. H IVb : officium f-e, vt dicit Auicenna, est facere compositionem inter ea, que construuntur in imaginatione, hoc est componere speciem cum alia specie.