- F.
- Th.
- Dc.
- Bl.
- A.
- K.
I.
adv.
1.
(quaeritur ubi?
) na zewnątrz, poza domem, za granicą; extrinsecus, extra (domum, civitatem),
in publico.
Glossae
Pol.
RFil XXII p. 16 (a. 1466) : f-s «s wyrzchv».
Ib. p. 25 (a. 1512) : f-s «na goly».
Simili sensu
a foris, de foris (deforis, cf.
supra III 206, 54 sqq.).
N.
α.
loco subst. to co
zewnętrzne;
quae extra sunt
CantMAe I nr 19, v. 2 a (saec. XIV) : intus nostrum, nostrum f-s, fons celestis, ablue.
β.
gram. w
znaczeniu przenośnym, metaforycznie; explicat
GŁOG. Alex. I fol. Hh IIIa : verbum sumi f-s ... est ipsum sumi in aliena significatione per metaphoram (cf. id. Alex. II fol. M Ia).
2.
(quaeritur unde?
) z zewnątrz, od zewnątrz, od strony zewnętrznej; ab exterioribus
partibus.
Simili sensu
de foris.
3.
(quaeritur quo?
) na zewnątrz,
poza coś; i. q. foras.
Simili sensu
de foris, cf.
II.
prp. za,
poza;
extra.
Constr.
a.
sq.
gen.
b.
sq.
acc.
Simili sensu
in foris :
ArHist VI p. 106 (a. 1472) : debet stare discalciatus per cingulum in f-is ecclesie fune posito super collum.