- Th.
- S.
- W.
I.
1.
pytanie;
interrogatio, quaestio.
Praec.
α.
iur.
coram iudice
DecrICC II p. 191 (a. 1497) : si ... plenipotentes ... hoc q-um admiserunt.
Ib. p. 346 (a. 1508) : super quod q-um decrevistis tale testimonium ... nullius vigoris [esse (cf. ib. supra] reus in iure querens dixit, utrum tale testimonium haberet vim).Ita ib. saepius.
β.
rhet.
CALLIM. Rhet. p. 93 : expressa oratione continentur scripta, pacta, q-a, promissa, rata.
2.
phil.
przedmiot badania, cel
badawczy; quod quaeritur, investigatur
MatFil II p. 14 (saec. XV in.in) : quod quaestio sit falsa maxime quantum ad q-um, arguitur sic.
STOB. Praed. fol. lb : quare ... q-um sit falsum, probatur autoritate Auicenne.
GŁOG. Anal. fol. CCc IIIb : quatuor sunt q-a vere scibilia et his correspondent quatuor questiones vere scibiles, ita saepius.
Distinguitur
finale (BYSTRZ. AnalPost fol. l Ib) , principale ( id. Log. fol. a IIb ), per quid est ( id. AnalPost fol. k IIb ).
II.
nabytek; quod acquisitum est
CodPom I p. 72 (a. 1179) : uillas ... cum ... uiis et inuiis, q-is et inquirendis ... ad ... ecclesiam ... tradimus.