- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- N.
I.
propr.
1.
niezwykle zjawisko, dziw, cud;
res insolita, mirabilis,
miraculum.
Glossa
Pol.
GLb p. 82 : p-um «vyelky dzyw».
2.
zła wróżba; omen
malum,
portentum. Inde log.
t.t. znak będący wróżbą, symbolem; explicat
GŁOG. ExLog fol. L Ia : sciendum, quod differentia est inter ycos, signum et p-um, quia ycos est propositio probabilis, vt in pluribus vera, vt: omnis homo diligit diligentem se, omnis homo odit odientem se, sed p-um est proposicio vel signum, quod facit scire, vt ista proposicio: Socrates est bonus argumentator, dicitur esse signum siue p-um illius: Socrates est bonus logicus, similiter premise demonstracionis dicuntur p-um, quia faciunt scire.
BYSTRZ. AnalPr fol. o IIIa: signum prime figure dicitur p-um, quia est probabilissimum et maxime verum et facit scire.
II.
transl.
1.
czyn straszliwy, niegodny, potworny; facinus
scelestum, portentosum, crimen.
2.
potwór;
monstrum.
Constr.
ad I - II:
a. abs. b.
sq.
gen.