- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- N.
I.
1.
theol.
osobowość, istota osoby;
personae natura
MATTH. Lect. I p. 186 : humana natura in Christo defecit a p-e propria et melius subsistit et substantificatur in persona Verbi quam faceret in se.
HESSE Matth. II p. 55 : secundum quam humanitatem Christus est natus et puer erat, non habuit propriam p-em et subsistentiam, sed subsistebat in persona Verbi Aeterni.
Ib. p. 56 : fuerunt ... aliqui ponentes duplicem p-em in Christo, sicut ponimus in eo duplicem naturam.
WROCŁ. EpitConcl fol. a Vb : Deus ... genuit alium Deum sola p-e non essentia.
2.
log. cecha
odniesienia do poszczególnego
desygnatu; suppositionis personalis (cf.
s. v. II 2)
ratio
GIEŁCZ. fol. D IIa : sinkathegreumata ... p-is ... non impedita denotant accipi terminum pro suo significato ultimato.
3.
gram. cecha
osoby gramatycznej; personae
gram. ratio
Gramm. p. 201 (saec. XV) : euocacio tunc fit, quando nominatiui prime et secunde persone trahunt nominatiuos tercie persone a propria p-e ad alienam.
II.
(Pol.
obliczność reddi videtur)
1.
osobista obecność; praesentia
KsgGrWp II p. 39 (a. 1393) : procurator ... citatus fuit pro violencia ad p-em ... capitanei.
AGZ XII p. 62 (a. 1439) : in presencia iudicii ... Iohannes verum suum et legittimum procuratorem ... coram p-e partis adverse ... elegit.
DokMp III p. 200 (a. 1446) : in p-e ... bonorum hominum ipse ... nostro derogat honori.
2.
oblicze, twarz; facies
ListMił p. 54 : die nocteque de aspectu tue p-is cogitans et illam videre cupiens.
3.
sensu subobscuro
ZabDziej III p. 148 (a. 1491) : pro iniuria ... passa occasione exclusionis et repulsionis a piscina ... piscatorum et (nisi perperam pro in) sua p-e.