- Dc.
- N.
ukarać kogoś pokutą;
paenitentia aliquem punire
ArHist ΧII 2, p. 358 (a. 1370-1374) : fratrem ... ad ordinem recipiatis, adminus pena culpe gravioris quatuor septimanis ipsum p-ndo.
DŁUG. Op. p. 249 : p-turus confessor eam Kunegundim in humo nuda sedere ... mandavit.
Id. Hist. III p. 348 (= VI p. 31 ed.nov.) : in monasterio ... p-ns se ipsum et disciplinans.Ita saepius.
N.
part.
praes.
intrans.
usurpatum: pokutując, dla pokuty; paenitens,
paenitentiae causa
DŁUG. Op. p. 360 : in capella ... sepelitur ... rupto muro capellae, quoniam ita vivens mandaverat, ingressum suum non ostio, sed aliunde p-ns introductus.