- F.
- Th.
- Bl.
- S.
[superl.
maxime luminosus, cf.
infra 51]
I.
propr.
1.
oświetlony, jasny, widny;
illustratus, clarus,
v.
gr. locus (
VITELO Persp.
p. 150
).
N.
accessus qui accensis luminibus fit (
*KH V
p. 598, a.
1402)
.
2.
świecący, świetlisty, świetlny; lumen effundens.
Praec.
corpus
caeleste
VITELO Opt. p. 61 : corpus 1-um dicitur omne corpus, quod est sui luminis diffusiuum.
Ib. p. 180 : Luna est corpus 1-um visibilius quam nubes.
Simili sensu abs.
loco
subst.
luminosum,,
-i
n.
ALBERT. p. 117 : planetae ... cum eo Sole habent naturalem connexionem sicut cum primo l-o.
N.
phil.
esse:
GŁOG. Anal. fol. LL IVa : esse maxime 1-um est passio solis.
Praec.
in imagine
stella (de BVMaria
CIOŁ. Lyr.
p. 159
)
, lucerna (super candelabrum) de sacerdotibus (alluditur ad
Vlg.
Matth. 5,15
KodPol II
p. 287, a.
1350
;
PrzMog
p. 36
;
NIC. BŁ. Serm. III
p. 189
;et saepius),
speculum (de
s.
Hedvigi
VHedv
p. 520,
v.
l.
lucidosum).
II.
transl. jaśniejący,
znakomity, przesławny;
illustris, praestantia clarus.
Additur
sanctitate et scientia (
KOMOR.
p. 231
).