- F.
- Th.
- Bl.
I.
de animantibus
1.
stary, w podeszłym wieku;
vetus, senex, aetate provectus
AKapSąd II p. 813 (a. 1520) : descendendo ad speciem Andreae per etatem ... dicendo: est in nostra parochia homo i-us, superbus et nihil habens, cum in parochia nemo senior reperitur Andrea etc.
N.
locut.
inveteratus dierum malorum
zestarzały w grzechach; qui in peccatis consenuit
(e Vlg.
Dan. 13,52)
CodSil V p. 314 (a. 1340) : i-us dierum malorum nescit aliud agere quam perverse.
SSrSil I p. 366 (a. 1472) : heresum ... seminator et defensor ... vir i-us dierum malorum.
2.
hardy, uparty; ferox,
obstinatus
MARTIN. OP. Serm. p. 65 nlb. : difficilius flectitur, quando induratur et antiquatur; pro tanto est proverbium: ire cathenatus nescit canis i-us (cf. NIC. BŁ. Serm. I p. 101; alluditur ad Vlg. Eccli. 30,12 ).
Inde per contumeliam
ZabDziej III p. 484 (a. 1497) : tu sorditor antique, tu canis i-e.
Eodem sensu de
corde :
NIC. BŁ. Serm. I p. 339 : in cor i-um non descendit gratia.
Item de
natura :
BIEM p. 6, 34 : natura nostra recedendo a Deo erat i-a, quae tandem redeundo per mediatorem Christum Dominum est innovata.
II.
de rebus
1.
concr. stary,
dawny;
vetus. Occ.
starożytny; antiquus
BRUNO Qfr p. 44,3 : more regum antiquorum ... i-ae Romę mortuum decorem renouare.
2.
abstr. długotrwały,
odwieczny;
diuturnus, diu tractus,
induratus.
N. per
abundantiam de
diuturnitate (
KodMp IV
p. 124, a.
1410)
.