- F.
- Th.
- Bl. (-or),
- S.
- A.
[pass.
pro
act.
,
cf.
infra 9 et 1005,9 et Th.
VII 2,168,42 sqq.]
I.
propr.
1.
iść (lub jechać) w ślad za kimś, gonić, ścigać; vestigiis alicuius insistere, insequi aliquem
TPaw III p. 211 (a. 1391) : non protuli ... turpia verba nec eum ... i-ui ad suam domum gladio nudo vel euaginato.
KodPol IV p. 42 (a. 1448) : illos maleficos ... insequi, i-ri, arestare tenebimur.Ita saepius.
Constr.
sq. acc.
et
a. ad,
cf.
b.
sq.
de:
AGZ XVI p. 367 (a. 1505) : Zavyscha cum fratribus suis ... i-verunt homines ipsius Pauli de silvis ipsius.
N.
locut.
vestigio arduo
ścigać winnego natychmiast po dokonaniu przestępstwa; reum insequi
crimine recenter commisso
StPPP VII p. 405 (a. 1456) : deceptorem meum i-ui arduo uestigio ... ad curiam.
Simili sensu meton.
vestigium :
AGZ XIV p. 404 (a. 1454) : ministerialis usque ad curiam ... vestigium i-vit et fenum, quod in vestigio invenit, coram iudicio ostendit.
2.
dogonić, dopaść;
fugientem assequi
ChrHP p. 512 : persecuti sunt eum ducem et i-tus est inter montes prope civitatem ... et interfectus est.
StPPP II p. 629 (a. 1453) : fugauit ... Mathiam unum miliare et i-uit ipsum in villa sua.Glossa Pol.
AGZ XV p. 361 (a. 1498) : i-ndo ipsum familiarem alias «vgonywszy go» ... intulisti sibi ... vulnera.Inde i. fere q. napastować, napadać, zaczepiać; adoriri, aggredi, invadere
StPPP VII p. 117 (a. 1384) : pena ... quia i-uerunt ministerialem ... in citacione et Staskonem actorem.
Ib. p. 184 (a. 1386) : terminum ... quod ipsum in uia i-uerunt confusse.
PrPol p. 243 (a. 1398) : officialem in citacione i-uerunt conantes eum interficere.
II.
transl.
A.
aliquid
1.
szukać czegoś, dążyć, starać się o coś;
quaerere, appetere, persequi, v.
gr.
occasionem pugnandi (
DŁUG.
Hist. I p. 480 = II
p. 246
ed.nov.
).
2.
poszukiwać myślą, dochodzić, badać, dociekać;
exquirere, explorare, scrutari.
Additur
assidua consultatione (
DŁUG. Op.
p. 32
).
Praec.
phil., v. gr.
scientiam
(rei per quaestiones
scientificas:
GŁOG. Anim. fol. B IIIa)
, veritatem (
id. ExLog
fol. 60b
et passim),
distinctionem (
BYSTRZ. Log. fol. q Ia)
, definitionem
(animae ex sex divisionibus:
STOB. Parv. fol.
G Ib),
cett.
3.
zapytywać o coś, dowiadywać się;
sciscitari,
perquirere,
v.
gr.
consensum alicuius (
DŁUG. LibBen II
p. 399
).
N.
constr. sq.
ab:
Tom. VI p. 51 (a. 1522) : indecens est, ut ... maleficia in nos ... commissa non possimus ab illis Iudeis i-re, que ipsi ... sua sponte propalare deberent.
Constr.
ad
1—3: a.
sq.
acc.
b.
sq.
circa:
PEREGR. fol. c Ib : licet autem i-re circa istam nativitatem Christi, licet non perfecte, aliquo tamen modo perscrutabilis est.c. sq. de. d. sq. enunt. interrog.
B.
aliquem
wypytywać, przesłuchiwać;
examinare, interrogare
DŁUG. Hist. IV p. 348 : virgines ... de scelere thori violati diligentius i-tae sunt.
StPPP XII p. 498 (a. 1534) : illis sociis sceleris cognitis et per inquisitionem i-tis, punire eos mandaverunt.Cf. Th. VII 2,168,75 sqq.
N.
constr. sq.
de :
ARect I p. 556 (a. 1515) : principalem suum ... de hoc i-ri et querere.
III.
1.
iur.
t.t. dochodzić czegoś drogą sądową;
iure persequi
PomnLw I p. 19 (a. 1383) : creditor hereditatem ipsius debitoris ... potest ... vendere ... tanquam pignus i-tum ac iure acquisitum.
KsgGrWp I p. 81 (a. 1389) : si ... peccoribus non solverit, tunc in suis bonis eandem pecuniam i-re debet vel in solo creditor.
TPaw III p. 393 (a. 1397) : Dirslaus ... debetur i-re super fideiussorem (potius fideiussores) pecuniam, quam sibi fideiusserunt.Ita passim saec. XV, praec. pecuniam, debitum sim.
Iuxta posita
acquirere (
StPPP II
p. 297, a.
1425
et saepius), conquirere
(
ib.
p. 930, a.
1498)
, repetere (
ib.
p. 161, a.
1405
et saepius).
Constr.
sq. acc.
et
a. in
c.
abl.
,
cf.
supra 16 et
StPPP II p. 161 (a. 1405) : Clemens ... pecunias suas ... in patrimonio ... Iohannis conspicere et repetere et i-re habebit.Ita saepius. b. super cf. et
APozn I p. 42 (a. 1438) : Zophia ... viginti marcas suas in eisdem bonis ac eciam super dotalicio ... Margarethe ... acquirere potest et i-re.
2.
singularia
a.
sententiam
iudicis: zwrócić się o orzeczenie (do sądu wyższej instancji); de iure
consulere (iudicem superiorem)
KodPol II p. 816 (a. 1401) : si ... scabini ... sentenciam ibidem in suo judicio ... non possent invenire, tunc in Radzeow eandem i-re tenebuntur.
b.
(fungitur vice vocis
investiendi)
wwiązać, tj. wprowadzić w posiadanie; in possessione collocare
KsgGrWp II p. 138 (a. 1397) : Stanislaum debet innodare seu i-re in Gromadno in tribus marcis puri census.