- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
- A.
N. doctrinam gram. m.
ae.
GŁOG. Alex. I fol. T Ia : verbum defectivum inquio habet inquio, inquis, inquit, inquimus et inquiunt in praesenti indicativi modi; inquam, inquies et inquiet in futuro; inque in imperativo, et alijs temporibus caret; inquio est tertie coniugationis.
Ib. fol. T Ia : inquio vult per -iam recte formare futurum.]
I.
mówię, powiadam; dico
(praeter bonorum auctorum usum
frequenter verbis citatis antepositum).
Additur
dicens (
KsgMaz I
p. 73, a.
1407
:
Albertus i-it dicens: ego
nolo iurare)
vel
instruens (
AKapSąd III p. 265, a. 1499 : Christus ... fideles suos ... instruens i-it).Vice verbi dicendi prorsus fungi videtur
KADŁUB. p. 58 : Boleslaus sic i-bat.
StSyn III p. 12 : de quo beatus Jacobus apostolus i-it.
IO. VISL. p. 194, v. 247 : rex ... sic fratri verbis ... indignantibus i-it.
Constr.
a. sq.
oratione recta.
N.
addito
quod :
KsgMaz I p. 25 (a. 1403) : ipse i-it, quod nolo.b. sq. de, cf. c. sq. acc. c. inf. d. sq. quasi:
ZabDziej I p. 60 (a. 1454) : i-ns quasi haberet pecuniam in agro, quem ... Johannes tenebat.
II.
1.
sg.
ind.
praes.
inquam
pełni funkcję partykuły wzmacniającej, służącej do
podkreślenia lub wyjaśnienia wyrazu powtórzonego; usurpatur vi explicativa; ubi vox quaedam per emphasim
repetitur.