Ogólne
Pełne hasło
Więcej

INCLAMATIO

Gramatyka
  • Formyinclamatio, inclamacio
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -onis
  • Część mowyrzeczownik
  • Rodzajżeński
Znaczenia
  • I.
    • 1. exclamatio, admonitio.
    • 2. increpatio, obiurgatio
  • II. invitatio, vocatus

Pełne hasło

INCLAMATIO s. INCLAMACIO, -onis f.
  • F.
  • Th. (rec.),
  • Bl.
  • N.
I.
1. wołanie podniesionym głosem, wzywanie do czegoś, napominanie; exclamatio, admonitio.
2. łajanie, strofowanie, obrzucanie obelgami; increpatio, obiurgatio
ArPrawn VIII p. 73 (a. 1397) : contumax contra Miczkonem ... propter i-em in via publica.
DŁUG. Op. p. 266 : Constantia ... i-e et reprehensione severa fratres de notorio opprobrio sorori Cunegundi irrogato obiurgat.
Tom. III p. 138 (a. 1514) : sepenumero ... dominis secularibus querentibus et maiestatem suam regiam inclamantibus, quomodo ... conditionem defensionis soli ... ferre non possent, regia maiestas ... ejusmodi querelas et i-es sedare ... consuevit.
II. przywołanie skądś z powrotem, wezwanie; invitatio, vocatus
StPPP II p. 572 (a. 1448) : tu de terra fuisti proclamatus et proscriptus ... Johannes ... ex aduerso dixit, quod: viceuersa in terram sum inclamatus alias «wwolan» — sed quia ipse Johannes ... huius i-is litteram non habuit ... causam suam ... amisit.
Cf. INCLAMO II.
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)