- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- A.
I.
propr.
przyspieszać; accelerare (v.
gr.
cursum, celeritatem).
II.
transl.
1.
podniecać, pobudzać, skłaniać do czegoś; excitare, movere,
hortari.
N.
iur.
cum clamore :
ŁASKI ComPriv fol. 225a : aliquibus rebus spoliatus, si sciat, quo res deferantur, cum clamore debet i-re iudicem, si vult, ut iudex sequatur propter factum manifestum, actor debet conqueri absque clamore.Occ. zaczepiać; irritare
StPPP X p. 87 (saec. XV in.) : monomachaliter seu duellatorie i-re dicitur vulgariter «kemflich grussen» aut «kemflich angreyffen» ([Germ.); (cf.] ib. infra monomachaliter seu duellatorie salutare est criminaliter seu pudorose aliquem i-re).
ARect I p. 567 (a. 1516) : condemnauit actorem ... qui reum verbis pungitiuis i-uit, in pena quatuor grossorum.
Constr.
a.
sq.
abl.
instr.
b.
sq.
ad. c.
sq
contra. d.
sq.
super
c.
acc.
Ztschr. XXVII p. 333 (saec. XIV med.med) : qui ... se presumpserit absentare, furorem nostre indignationis super se nouerit i-sse.
2.
wywoływać, powodować;
auctorem esse, movere
Dogiel I p. 384 (a. 1460) : bella ... struere, movere, i-re, causare.
DŁUG. Hist. III p. 327 : omnium ... ab eo rege in Polonia i-ta sunt studia murorum.
AKapSąd II p. 836 (a. 1523) : non debuistis talia michi facere; si non vos, ista non essent peracta, quia vos ista i-astis et incepistis.