- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- N.
- K.
I.
1.
ubliżyć, lżyć, zniesławić, oskarżać (także przed sądem), łajać,
wyrzucać komuś coś;
maledicere, vituperare, calumniari, infamari, accusare (etiam coram iudicibus).
Additur adv.
calumniose (
SSrSil IX
p. 245,
a. 1467)
, durissime (
MARTIN. OP. Chr.
p. 35
) ,
vel
abl. verbis
(malis, vituperosis, inhonestis:
KodKrak
p. 438, a.
1456
;
AGZ XIX
p. 20,
a. 1474
et saepius), item contumelioso sermone (
DŁUG. Hist. IV
p. 63
).
2.
wyrzucać komuś coś, wypominać, czynić wyrzuty; alicui aliquid obicere,
exprobrare.
Constr.
ad
1—2: a.
abs.
b.
sq.
dat.
c.
sq.
acc.
personae vel rei.
d.
sq.
circa :
StPPP VIII p. 829 (a. 1400) : testis ... Martino circa iuramentum i-uit.
*CodVit p. 473 (a. 1420) : litteras ... accepimus plenas ... rancoris multaque nobis i-ntes circa sentenciam arbitralem ... per nos latam.e. sq. enunt. obi. c. quod :
ArHist XII p. 332 (a. 1411) : seculares ... michi i-ntes, quod ... conventum ... tam diu dimisi stare absque lectore.
II.
1.
dręczyć, nękać; vexare
SSrSil VII p. 62 (a. 1459) : inimici Wratislaviam ... obsidione ... vallarunt atque pluribus tormentis quotidiano conflictu i-bant.
2.
zadać?
inferre?
TPaw IV p. 273 (a. 1404) : Przechna cum ... suis ... coadiutoribus exierat i-ns michi vulnas sangwineum.