- F.
- G.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
- N.
I.
propr.
1.
skrzydło; ala, penna
(saec. XVI).
2.
płetwa (u ryb); brachium,
pinnula (piscium).
Glossa
Pol.
GLb p. 77 : p-a ... quod supereminet in dorso piscis «skrzelya».
II.
transl.
1.
pl. blanki
obronne muru;
pinnaculum.
2.
sg. szczyt,
wierzchołek budynku,
wieży; fastigium, summum tecti, turris
MARTIN. OP. Chr. p. 131 : rogauerunt eum Jacobum, vt in festo Paschae ascenderet in excelsum locum p-ae templi et suaderet populo.
GŁOG. Alex. I fol. J Va : p-a est suprema pars turris vel ecclesie acuta.
AKap Sąd ΙII p. 302 (a. 1515) : globus ... cum cruce deaurata ex summo p-e ecclesie ... eo impetu depulsa ymum pecierunt solum.Ita saepius. Glossae Pol.
GLb p. 77 : p-a, summitas cujuslibet rei, sed proprie templorum et murorum «spicza».
GLcerv p. 679 : p-a est fastigium turrium aut aedificiorum, «szczyt».
Constr.
sq.
gen.
3.
tzw. powietrznik, żelazna chorągiewka umieszczana na dachu dla
wskazywania kierunku
wiatru; vexillum ferreum tecto
impositum, ventorum index
RachBon I p. 47 : a reformatione p-ae alias «powyethrznykii» supra atria ... quae corruerat per impetum ventorum una cum globo.
Ib. p. 67 : a deauratione tigni culminaris supra atria vetera regiae maiestatis, de quo corruerat globus cum p-a per impetum ventorum.Cf. CONUS supra II 1255,22 sqq.