- L.
I.
umiejętność
określania charakteru człowieka na podstawie wyglądu zewnętrznego; scientia atque
facultas hominis mores ex vultu et
corpore cognoscendi
KrMU p. 88, 59 (saec. XV in.) : dominus presens ... a natura, ut docet p-a, ad mundana inclinatur.
StMed XIX 2, p. 131, 14 (a. 1444) : p-a dicitur a physis, quod est natura et onoma, id est denominatio; quae ars dicitur nominans naturam animati per signa naturalia ... unde p-a est ars vel scientia, per quam mores naturales vel dispositiones in anima cognoscimus per dispositiones corporis.Ita saepius.
Constr.
sq.
gen.
GŁOG. Phys. fol. A IIa : in artem p-ae corporis humani prohemium.
II.
wygląd zewnętrzny, rysy twarzy; facies, vultus
hominis
KrMU p. 88, 58 (a. 1424) : ex p-a sua claret, quia seriosus est aspectu, quamvis animo sepe dissolutus.
Ib. p. 112, 27 (saec. XV in.) : antiqui philosophi, cum pueros erudiendos assumerent ex p-a et disposicione corporis ... quid facultatis in earum animabus lateret, subtiliter annotabant.Ita saepius.
Syn.
dispositio corporis (supra 30), lineamenta (
MIECH. Chr.
p. 261
)
.