- F.
- G.
- Bl.
- S.
- B.
I.
propr.
subst.
pharisaeus,,
-i
m.
I.
faryzeusz, członek sekty religijnej w starożytnej Judei; sectae religiosae Iudaeorum antiquorum particeps (saec. XV).
N.
etymologias m.
ae.
HESSE Matth. II p. 115 : ph-i dicebantur a phares, quod est divisio, quasi ab aliis Iudaeis divisi, scilicet quantum ad vitae austeritatem etc.
Ib. p. 116 : unde ph-i, id est divisi a populo per privatam iustitiam dicuntur.
Ib. IV p. 271 : dicit ergo ph-i, a Deo scilicet divisi, fares enim interpretatur delusio audientis.
2.
Żyd uczony w Piśmie św.
; Iudaeus Scripturae sacrae peritus
MPH IV p. 2 (a. 1453) : Wratislavie ... archisinagogus Judeorum convocatis cunctis legisperitis et ph-is consilium inierunt.
II.
transl.
1.
adi.
faryzeuszowski, obłudny, fałszywy; pharisaicus,
perfidus, fallax
NIC. POL. p. 50, v. 75 : quas res dum gratia ditat divis ydeis, fiunt medicis ph-is ex hoc contempte, quia non sunt carius empte.
ADAM p. 317 : te religiosum f-a obductum pelle audio videoque.
2.
subst.
pharisaeus,,
-i
m.
a.
człowiek obłudny, fałszywy; homo perfidus,
dissimulator
CRIC.
in
Tom. II p. 272 (a. 1513) : consilium habuerunt ph-i.
b.
lichwiarz; fenerator
RFil XXIV p. 367 (saec. XV med.med) : ph-i «lifniczi».