- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
I.
1. (cuiuslibet
rei rotundae)
otwór, wylot; os,
ostium,
v.
gr. crateris (
COPERN. Rv
p. 110
)
, cuniculi (in
fodina
MatGórn
p. 288, a.
1578)
.
Praec.
a.
otwór w ciele ludzkim; foramen quodlibet in corpore.
Glossa
Pol.
GLb p. 71 : o-um «czelyvscy», foramen inferius, ut ventris sunt duo o-a.
b.
fornacis
wnętrze pieca, palenisko; focus
Podol. p. 12 : in stubella est ... fornax ex albis cum duobus o-ijs alias «czelusczy» ita, quod propter magnum fumum fit «parskosch».
2.
lacus, rivi
ujście; os, ostium
KodPol II p. 678 (a. 1342) : ne piscatores Gdanenses o-um Sharpe (ed. -spe) ad Wyslam precludant retibus stantibus ... in distantia duorum funium ab eodem o-o versus mare mensurandorum.
Visit. p. 305 (a. 1448) : in o-o alias «wscze» lacus Czaple in fluvio per lacum huiusmodi decurrente.Ita saepius.
II.
milit.
część zbroi rycerskiej,
tzw. obojczyk, kołnierz metalowy, osłaniający szyję i barki; armaturae pars, qua
collum militis atque humeri tegebantur
RachJag p. 192 (a. 1394) : pro schlomo ... pro o-o dicto «colners».Cf. A. Swaryczewski, Płatnerze krakowscy,Warszawa 1987, p. 73—4. Cf. 2. AMBAGIUM.