- F.
- Th.
- S.
- NGl.
- A.
[part. perf. loco part. praes.
JANKO
p. 716
:
quibus legatis
... dux obtemperatus ... a castro recessit.]
I.
być posłusznym, powolnym, słuchać;
oboedire, obsequi.
Occ.
impers.
obtemperatum est.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 655 : o-re est obsequi vel obedire, «folgować».
II.
stosować się do
czegoś, mieć wzgląd na coś, liczyć się z czymś;
obsequi, obsecundare, rationem alicuius
rei habere.
N.
locut.
α.
iur.
obtemperando alicui rei
nie chcąc
dopuścić do czegoś;
i. q. parcendo (cf. infra
s.
v.
PARCO)
ZabDziej III p. 182 (a. 1492) : dominus o-ndo litibus deputavit examen cause commissariis.
Ib. p. 200 (a. 1492) : dominus ... super examinandis testibus ... deputavit ... o-ndo fatigis et impensis ... Iohannem ... et Donatum.
Ib. p. 456 (a. 1497) : procurator ... o-ndo periculis, fatigis et sumptibus ... respondet per verbum non credit.
β.
insultibus
poddać się,ulec; concedere, manus dare
ZabDziej III p. 182 (a. 1492) : rei ... allegabant prius fuisse invasos per actorem, cuius insultibus o-ndo nisi cessissent, fuissent letaliter vulnerati.
Constr.
ad
I – II: a. sq.
dat.
b. sq. in c.
abl.