- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- B.
- L.
- A.
- N.
- K.
ArHist XII p. 300 (a. 1374) : ex obito fratrum.]
I.
zachód (ciał niebieskich);
occasus (corporum
caelestium;
saec. XV
ex. ).
II.
śmierć, zgon; mors,
decessus, interitus.
Praec.
in iunctura post obitum
alicuius.
N.
locut.
obitum intrare
umrzeć; mori, cf.
supra V 939,16 sqq.
Per abundantiam dicitur
obitus mortis (
AAlex
p. 13, a.
1501),
item vitae (
ArPrawn X
p. 304,
a. 1410
;
AGZ XVIII
p. 568, a.
1503)
; obitus et mors (
APozn I
p. 425, a.
1469
et saepius).