- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
I.
łajać, ganić, karcić, wytykać komuś coś;
increpare, conviciari aliquem,
exprobrare, alicui aliquid
obicere.
Glossae
Pol.
RFil XXII p. 40 (saec. XV) : o-verit «sbakalby».
Ib. X p. 142 (saec. XVI) : o-ns «layąncz».Occ. oskarżać, winić; accusare, incusare
DŁUG. Hist.I p. 560 (= II p. 333 ed.nov.) : fortunae suae conditionem o-ns.
Constr.
a.
sq.
gen.
criminis.
b.
sq.
acc.
c.
sq.
abl.
d.
sq.
coram :
ZabDziej II p. 509 (a. 1489) : coram introcontentis hominibus ipsum o-vit.e. sq. de. f. sq. ob :
MPH V p. 898 (saec. XVI) : me vehementer o-vit ob verberationem servi.g. sq. quod.
II.
żądać, domagać się czegoś;
petere, poscere aliquid
ŁASKI ComPriv fol. 189b : si servus deservitum precium super suum dominum o-verit coram iudicio pro eo, dominus vllam iudici demeretur penam.