- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- K.
I.
propr. jednoręki,
kaleka; cui una manus est, manu mutilus.
Glossae
Pol.
DŁUG. Hist. III p. 134 (= V p. 152 ed.nov.) : Elisabeth ... Hungariae regina ... «kiktawa» ... in vulgari Polonico, quod significat manu m-a, vocitabatur.
GLcerv p. 627 : m-us, qui manu caret «iednoręki» (cf. GLb p. 61).Pro subst.
VHedv p. 641 : beata Hedvigis m-is et claudis atque contractis ... manum auxilii porrigebat.
CantMAe I nr 5, v. 8b (saec. XIII) : signa signis cumulantur, m-is manus ... dantur.Sensu latius transl. nieudolny, niedołężny; virium expers, debilis.
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
abl.
KADŁUB. p. 82 : gloriosum ... est viro forti corpore m-um, virtute videri ambimanum.c. sq. in c. abl.
KomKadł p. 209 : m-us in corpore ... et m-us in virtute.
II.
transl. niezupełny,
niedoskonały, bezużyteczny; mutilus,
imperfectus, inutilis (saec. XV—XVI).