- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
- N.
- K.
I.
1.
zły czyn, wykroczenie, występek, zbrodnia;
malefactum, facinus, flagitium,
scelus.
Additur
publicum (
StPPP III
p. 15
et saepius).
Locut.
verbales
maleficium
committere, facere, perpetrare;
item transigere (
CALLIM. Rhet.
p. 70
)
,
opp.
conterere et destruere (
CodEp III
p. 514,
a. 1432)
, reprimere (
KodKrak I
p. 205, a.
1444)
.
N.
constr. sq. gen. explic.
StPPP VI p. 273 (a. 1525) : Derslaus ... de quovis m-o furti ... corporali iuramento se expugnavit.
2.
ułomność, niemoc, choroba; malum, defectus,
infirmitas
MARTIN. OP. Marg. fol. q 2a : sponsalia ... solvuntur ... item per frigiditatis perpetuum m-um.
ArHist V p. 134 (a. 1457) : Katherina ... petit se a thoro cum Nicolao ... propter sui impotentiam et m-um separari.
II.
rzucanie uroku,
urok, czary; fascinatio,
incantamentum.
N. locut.
maleficium expurgare (igne :
HistTart
p. 93
)
, recantare (
AKapSąd II
p. 853, a.
1528)
.
Glossae
Pol.
RFil XXIV p. 361 (a. 1446) : m-a «zlosczy, czarnokxyanstwa».
GLb p. 61 : m-um, nocumentum proximi per m-a, sortilegia et incantationes «vczarovanye».