- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- A. [
- NR
- ST R
- ON Y:875]
I.
przerwanie, zaprzestanie, przerwa;
i. q. interruptio,
pausa.
Constr.
sq. gen.
obi. Praec. in locut.
sine intermissione
a.
nieustannie, ciągle, bez przerwy;
assidue,
continuo.
b.
bezzwłocznie, natychmiast;
sine mora, statim
AKapSąd II p. 473 (a. 1424) : vis Mirocham filiam tuam dare Gregiorio in axorem? que sine i-e dixit: volo.
KodPol II p. 921 (a. 1460) : pretorium ... opidani ... statim et sine i-e ... destruere ... debebunt.
APozn I p. 411 (a. 1467) : XL milia laterum bene crematorum solvere et elaborare quantocius sine i-e ... se sponte submiserunt.Cf. Th. VII 1, 2227, 4 sqq. Eodem sensu absque intermissione:
AKap p. 12 (a. 1527) : ad laborem tecture ... incipiendum ... ac in toto absque i-e aliqua consumandum.Cf. Th. VII 1, 2227, 10 sq.
II.
singularia
1.
mieszanie się,
wtrącanie w coś; actus se (alienis rebus)
interponendi,
immiscendi
ArHist X p. 169 (a. 1533) : ne itaque constitucio et consuetudo huiusmodi laudabilis pro decore et commodo ecclesie laudata per ... i-em (nisi leg. intromissionem) vel abusum abrogari videatur aut negligi.
2.
oddanie, uległość;
i. q. submissio
Theiner II p. 129 (a. 1460) : subiectionis sive i-is studia cum humillima recommendatione ad pedum oscula beatorum.