- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- N.
I.
niedowierzanie, nieufność;
diffidentia (saec.XV).
N.
locut.
α.
aliquid ad scrupulum incredulitatis redigere
podawać w wątpliwość;
in dubium vocare (
DŁUG.
Hist. I p. 467 = II
p. 232
ed.nov.
).
β.
ad incredulitatem scrupulum movere
budzić wątpliwości; dubitationem afferre
(
id. LibBen III
p. 402
).
Opp.
incredulitatem iugulare (
id. Op.
p. 44
).
II.
brak wiary (chrześcijańskiej), niewierność; infidelitas (eorum,
qui fidem Christianam aspernantur).