- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc. (-um),
- L.
- N.
I.
1.
nie dający wiary, niedowierzający, nieufny; qui non
credit, non credulus, diffidens.
Constr.
a. abs.
b. sq.
dat.
N. locut.
fides
niedowierzanie;
i. q. diffidentia, suspicio
Ztschr. XLVII p. 273 (a. 1452) : statuta ... manu notarii minime corroborata ita, quod fides i-a ipsis sit adhibenda.
2.
niewierzący, niewierny (o poganach lub heretykach); qui
fidem veram non profitetur, infidelis (de gentilibus vel haereticis, praec.
abs. loco
subst. ).
II.
niewiarygodny, nieprawdopodobny, nie do wiary;
incredibilis, fide non
dignus.