- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
I.
zawikłany, zawiły, trudny;
implexus, tortuosus,
difficilis.
Additur
verborum involucris (
ArPrawn VII
p. 167, a.
1566).
II.
1.
nie rozwinięty,
nie wyraźny, nie sformułowany; non
expressus, indistinctus
Lites II p. 149 (a. 1413) : heredum ... consensus expressus vel i-us.
NIC. BŁ. Serm. I p. 358 : in quibusdam fides i-a, in quibusdam ... explicita.
Ib. p. 359 : de fide i-a, quam tenentur omnes habere, dicitur: fides est substantia rerum sperandarum (alluditur ad Vlg. Hebr. 11,1 ).
WROCŁ. EpitConcl fol. y Ia : fides non creuit principaliter propter temporum successionem quantum ad nouorum articulorum additionem, creuit tamen ... ad i-orum notificationem.
N.
mus.
vox
i. q. indistincta
FELSZT. OpSimpl fol. A VIIa : volens perfecte et ornate solmisare non debet mutare voce explicita, sed i-ta.
2.
log.
t. t. uwikłany,
zawarty nie wprost, ale w sposób konieczny; non explicitus, qui necessario
non tamen explicite continetur (vel
infertur)
GŁOG. ExLog fol. 114a : habet unitatem vocis et pluralitatem sensuum et talis ... est pluralitas i-a.
BYSTRZ. Log. fol. B VIIb : omnis propositio, habens predicatum materiale explicitum vel i-um, est de tercio adiacente.
N. abs. loco
subsl.
GŁOG. Porph. fol. d XIIb : diffinitio et diffinitum dicunt idem secundum rem et solum secundum i-um et explicitum differunt.