I. gram. t. t. nieosobowy, mający formę nieosobową (o czasowniku); qui certam personam non significat (de verbo). Definitur

Gramm. p. 175 (saec. XV) : verba i-ia ... sub vna terminatione vocis respiciunt supposita omnium personarum, et illa sunt duplicia, quia quedam sunt actiue vocis et quedam passiue vocis.

GŁOG. Alex. I fol. FF Ib : quid est verbum i-e? ... est cui non inest personalis proprietas, vel quod non coniungatur per tres personas sub tribus distinctis terminationibus.

Occ. impersonale,, -is n. (sc. verbum) czasownik w formie nieosobowej; verbum quod certam personam non significat

MassaGr p. 53 : sextum casum passiuis i-bus addes: cernitur a Sorte, vel: ab isto.

Gramm. p. 178 (saec. XV) : i-e dupliciter consideratur, vno modo quoad priuacionem persone etc.

II. phil. nieosobowy, nie osobisty; non personalis, non a praesente factus

GŁOG. Hisp. fol. e Va : in hac propositione: hec herba crescit in orto meo, si hoc aggregatum: hec herba accipitur secundum demonstrationem personalem, quae fit, quando eadem res, quae demonstratur, etiam intelligitur et sic hec propositio singularis subiectum supponit discrete et propositio est falsa; si autem per hoc aggregatum: herba crescit in orto meo fit demonstratio i-is, quando scilicet unum demonstratur et aliud intelligitur, tunc subiectum supponit simpliciter et valet propositio tantum, quod: hec herba habens naturam illius herbe, quam habeo in manu mea, crescit in orto meo.