- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- A.
I.
1.
pogrzeb, obrzęd pogrzebowy; deductio mortui.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 573 : f-us, id est ... pompa, quęfit in exsequiis mortuorum, «pogrzeb».
Dicitur
domesticum (
StPPP III
p. 71
)
, ducale (
AAlex
p. 366,
a. 1503).
Simili sensu
funeris cerimonia (
AKapSąd I
p. 126, a.
1479).
2.
śmierć, zagłada;
mors, obitus.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 573 : f-us … mors, «śmierć».
N.
in imagine
COPERN. OpM p. 35 : vilescente in dies magis ac magis moneta ... patria nostra ... hac peste ... vsque ad vltimum pene f-s perducta est.Occ.
a.
grób; sepulcrum
DŁUG. Op. p. 43 : miraculi a beato ... Stanislao in Petri militi triennio in f-e iacentis resuscitatione editi.
b.
żałoba, smutek; luctus
DŁUG. Hist. III p. 537 : populum ... in acerbo f-e mersit una dies.
II.
ciało, trup; corpus
mortuum, cadaver.
Additur
gen. , v.
gr.
mortui (
MARTIN. OP. Marg. fol. C 4a)
,
interfecti (
AGZ XIX
p. 343, a.
1469),
vel
adi.
, v. gr.
regium (
DŁUG. Hist. III
p. 322
et saepius). Glossa
Pol.
GLcerv p. 573 : f-s, id est cadauer «trup».
Locutiones potiores
funus (-ra) condere (
DŁUG. Hist. I p.
400=II
p. 165
ed. nov.
et saepius). Simili sensu conducere (ad
sepeliendum:
AKapSąd II
p. 416, a.
1491
et frequenter),
deferre (cum cantu:
StKapWł
p. 28, a.
1500
et saepius; efferre:
Tom. III
p. 425, a.
1515)
, sepelire (
AH IV
p. 67, 103, saec.
XV
et saepissime),
tumulare (
BreslUB
p. 95, a.
1318
et saepius),
humi dare (
SSrSil II
p. 155, a.
1395)
.