- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- A.
I.
1.
szkoda, krzywda, zło wyrządzone komuś, zbrodnia;
malum, quod quis facit vel patitur,
damnum, iniuria.
Iuncturae tritissimae
alicui fraudi esse, in (alicuius) fraudem (et damnum) fieri sim.
2.
niegodziwość,
zbrodniczośt; nequitia,
vitium.
Additur adi.
acuta :
PommUrk V p. 519 (a. 1320) : insidiarum telas in lacu nostre miserie acuta f-e ubique contexuit diabolus.
N.
loci
zdradliwośt; insidiae,
periculum
(e Verg. Aen. 9,395
DŁUG. Hist. IV
p. 503
).
II.
1.
oszustwo, fałsz, działanie podstępne, fałszywe, zdrada; dolus, fallacia, actio dolosa.
Glossae
Pol.
KsgMaz II p. 179 (a. 1426) : sine omni f-e, wlgariter «przeze lsczy».
RFil XVI p. 347 (saec. XIV) : f-is «lesnosczy».
Distinguitur a
dolo:
GLb p. 43 : f-s, «zdradlyvoscz», dolus, sed differunt, quia f-s est circa fidem mutatam, «zdrada, ocupstwo», dolus vero fit in animo, «chytroscz».Per abundantiam dicitur
fraus calumniae (KodMp I p. 79, a. 1263) item fraudis dolus ( ib. IV p. 34 , a. 1391 et saepius), proditio ( CodVit p. 1009, a. 1416).
Iuncturae potiores
sine (absque) fraude (et dolo, fallacia).
Opp.
cum fraude, (in) per fraudem.
Simili sensu
sub fraude :
MPH II p. 803 (saec. XIII) : Lestco dux Cracovie interfectus est in colloquio a filio ducis Odonis sub f-e.
JANKO p. 631 : cujus servitio dux Georgius de Belz se subdidit sub f-e, ut postea patuit.
2.
sprzeniewierzenie (pieniężne);
i. fere q. furtum, damnum
(pecuniae) (saec. XVI in. ).
Iuncturae verbales ad
I—II: fraudem committere (in aliqua re), exercere, explere (
DŁUG. Hist. IV
p. 217
)
, facere (alicui rei:
StSyn III
p. 35
;
; in aliquo:
DŁUG. LibBen III
p. 7
)
, inferre, pati, procurare (contra aliquid:
KodWp I
p. 88, a.
1217)
, struere (contra aliquem).