- F.
- Th.
- S.
I.
propr.
1.
(animantium)
ryk, rżenie, parskanie; murmur,
hinnitus.
2.
(hominum) okrzyk (wściekłości, gniewu, bólu),
pomruk
(niezadowolenia); clamor (furoris, irae,
doloris), murmur
(molestiae).
N.
locut.
fremitum
α. edere (in aliquem:
DŁUG. Op.
p. 56
).
β. facere et exciere (in aliqua re
ib.
p. 563
).
3.
(rerum) chrzęst, szczęk (zwł. oręża), zgiełk (wojenny); stridor (praec.
armorum), strepitus (belli).
II.
transl.
1.
gniew, wściekłość;
animi furor.
N.
locut.
animi fremitum concipere (
CodSil V
p. 257, a.
1340).
2.
pogłoska, plotka;
rumor.
Additur
invidiae (
KADŁUB.
p. 194
).
3.
singulare: spór przed sądem, procedura sądowa; lis (coram iudice)
ŁASKI ComPriv fol. 179b : quando ... diuturni f-us inter discordantes coram iudicio ordinati fuerint, homo protestari potest.Cf. STREPITUS.