- F.
- Th.
- S.
- Dc. (s.
- v.
- egregissimus),
- B.
I.
adi.
znakomity, wyborny, niezwykły,
wyjątkowy; eminens, praeclarus, praestans virtutibus,
singularis
1.
de hominibus
(praec.
viris) et animalibus.
Praec.
tytuł honorowy dostojników (kościelnych), osób znaczniejszych; appellatio honorifica personarum dignitate eminentiorum (praec.
ecclesiasticarum).
N.
glossam
Pol.
RFil XX III p. 270 (saec. XV med.) : e-e medice «viborny».
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
abl.
2.
de rebus
a.
abstr.
(v.
gr. de animo, meritis,
studiis, virtutibus).
b.
concr.
(v.
gr. de comitatu, facie,
statura, thalamo, villa).
II.
abs. loco
subst.
1.
sg.
egregium,,
-ii
n.
chwalebny czyn;
factum egregium,honorificum
(saec. XVI).
2.
pl.
egregia,,
-orum
n.
cnoty, zalety, virtutes (saec. XIII).