- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc. (-um),
- B.
- A.
I.
propr. psi;
qui canis est, ad canem pertinens.
Occurrit saepius in nominibus propriis
Campus (prope Wratislaviam, strage Germanorum
a.
1109 inclutus
DŁUG. Hist. I
p. 487
)
, Circulus
(Casimiriae
KodUJ II
p. 5, a.
1441
;
ib. IV
p. 180, a.
1544)
, Platea (Posnaniae
APozn I
p. 10, a.
1435),
item Capita (de lacu prope vicum eiusdem nominis sito
KodWp I
p. 260, a.
1251)
.
N.
α.
appetitus
wilczy głód; fames
lupina, insatiabilis
MPH V p. 848 (a. 1400) : defectum stomachi, quem medici apetitum c-um vocant.
β.
dens
kieł.
N.
glossam
Pol.
GLb p. 30 : medii dentes, qui et c-i dicuntur, «srzednye».
γ.
annona
danina dawana przez chłopów księciu na
utrzymanie psów
myśliwskich; tributum a colonis duci solvi
solitum canes venaticos
nutriendi causa
PommUrk VII p. 483 (a. 1330) : soliti sumus capere VI modios annone c-e.
II.
transl.
1.
nieludzki, podły, nikczemny; improbus, turpis.
2.
uszczypliwy, złośliwy;
invisus, mordax.
Solummodo in
locut.
canino dente (cor)rodere (ex Hier. Ep. 50,1
SSrSil VIII
p. 227, a.
1463
;
Tom. VII
p. 264, a.
1525),
;item laniare (
*CodEp II
p. 211, a.
1428)
, aliquid asserere (
AKapSąd II
p. 673
. a. 1494)
.