- F.
- Th.
- S.
[forma
act. otiabat
infra 1164,11.]
I.
(de hominibus)
być bezczynnym, nic nie robić; otium
agere.
Glossa
Pol.
RFil XXIV p. 62 (saec. XV in.in) : ut laboremus et non o-emur «prosnilibichom».
Locut.
non otiari
nie mieć (wolnego) czasu, być zajętym;
non vacare, occupatum esse
RachJag p. 217 (a. 1395) : pro ... labore ipsius calyptrae «fassouane», quia sartores regales non o-bantur tunc.
StPPP II p. 251 (a. 1420) : advocatus dixit, quod non o-antur scabini et prorogatum fuit iudicium.
Ib. p. 299 (a. 1425) : nunccius ... terminum disposuit dicens, quia dominus non o-atur ... et ipse dominus dixit, quod non o-retur et non potest esse.
II.
(de rebus) być nieczynnym;
cessare, quiescere
RachJag p. 39 (a. 1390) : molendinum ... propter defectum seruitorum o-bat et vacabat.