- F.
- Th.
- S.
- NGl.
- A.
I.
wzywać na świadka; testem invocare (saec. XV).
N.
constr.
sq.
quod :
KodZagr p. 63 (a. 1498) : o-ta (ed. obtesti) est sepe Deum, quod ... dux iniuste delatus sit.
II.
zaklinać, usilnie błagać, prosić; precari, obsecrare, exorare.
Additur
obsecrationibus (
WiadPol
p. 61, a.
1555)
; in Domino (
*CodEp III
p. 257,
a. 1477)
; per Jesum Christum (
*KodWp I
p. 51,
a. 1207)
, per viscera (
StSyn III
p. 31
)
, per salutem (
ArPrawn I
p. 411, a.
1544).
Constr.
a. sq.
acc. b. sq.
con.
nudo. c. sq.
enunt.
fin.
α.
c.
ut.
β.
c. ne.
III.
zaklinać się, zapewniać;
sollemniter affirmare, declarare (sq.
acc.
c.
inf. ). Praec.
iur.
(etiam refl. e
Pol.
oświadczać się)
oświadczać w sądzie, składać oświadczenie; publice
testari, testimonium dicere
AGZ XVIII p. 252 (a. 1483) : Petrus ... se o-batur alias «oswyathczal», quia ... pecuniam coram iure reponebat.
Ib. XVI p. 269 (a. 1496) : Rzeschowsczi o-verunt alias «oszwiaczschyly», quod noluit peccunias recipere Stanislaus.
IV.
confunditur
c.
voce attestandi, contestandi poświadczać
ADAM p. 318 : non potui me continere, quin tuas immensas gloriolas iuste o-verim.
ArPrawn VI p. 70 (a. 1529) : interrogatus ... negavit ... corporali suo iuramento et maximis maledictionibus personae suae sua verba o-ndo.