- F.
- G.
- Bl.
- A.
I.
1.
nadawać nazwę, nazywać;
nominare, appellare.
Praec.
pass. : nazywać się;
nomen habere.
Additur
nomine (
DokPaul
p. 73, a.
1393
et saepius), vocabulo
(
DokMp I
p. 319, a.
1404
et saepius).
N.
vulgariter
w języku krajowym;
lingua Polona (
DokMp IV
p. 7, a. fere
1234
et saepius); item in vulgari (
DŁUG. LibBen I
p. 107
).
2.
mianować, ogłosić kogoś kimś; declarare,
dicere.
Glossae
Pol.
GLcerv p. 652 : n-re est palam nominare vel vocare et confirmare «mianować, opowiedzieć».
3.
vota
wypowiadać uroczyste zobowiązania, ślubować;
vovere (saec. XV—XVI).
4.
locut.
α.
verbis nuncupatis
wyraźnie, niedwuznacznie;
i. q. explanate
Tom. X p. 275 (a. 1525) : expresse et verbis n-tis ... regi Ferdinando denuntiaret.
Ib. XII p. 355 (a. 1530) : qui verbis n-tis opinionem meam ... confirmavit.β. iur. testamentum nuncupatum testament ustny, sporządzony w obecności świadków, w którym testator mianuje swoich spadkobierców; testamentum coram testibus factum, quo testator heredes suos nominatim indicat.
II. alicui
1.
polecić, zlecić;
mandare
DŁUG. Op. p. 610 : plebanus faciet, quicquam sibi vestra paternitas n-verit.
2.
poświęcić, dedykować;
dedicare, nomini alicuius inscribere,
v.
gr.
opus
(i. librum
DECIUS fol. A IIb). N. ecclesiam:
Tom. XII p. 87 (a. 1530) : quod ecclesia divo Sigismundo patrono meo ... sit n-ta.