- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
- K.
I.
głośna skarga, zawodzenie;
i. q. lamentatio
(praec.
pl. ).
Dicitur
miserabile (
ChrOl
p. 329
)
, arduum (
CIOŁ.
in
CodEp I 1,
p. 52, a.
1418),
cordiale (
VKyng
p. 728
).
Locut.
α. lamentum (-a) agere (pro aliqua re:
DŁUG. Hist. V
p. 36
)
, ferre (in altum:
AKapSąd I
p. 126, a.
1479)
.
β. in (luctum et) lamentum converti (
ChrOl
p. 329
)
, prorumpere (
DŁUG. Hist. IV
p. 204
;
SCARB. Sap. II
p. 316
).
;
II.
żal, smutek; luctus,
maeror
CodEp II p. 81 (a. 1416) : cum gravi cordis l-o accepimus unum de nostris dilectis familiaribus ... captum ... detineri.
Praec.
theol.
paenitentiae
żal za grzechy;
paenitentia
VHedv p. 577 : unde cito recurre ad 1-um penitencie et quas contraxisti maculas delictorum absterge.Cf. Th. VII 2,902,48. Simili sensu pro peccatis:
SCARB. Sap. II p. 315 : pro peccatis 1-um assumis.