[INVESTITUATIO]
s.
INVESTITUACIO,
-onis
f.
(investituo)
eccl.
wprowadzenie na stanowisko kościelne
(i związane z nim beneficjum); actus
conferendi munus ecclesiasticum
atque possessionem beneficii cum eo
coniuncti
AGZ XIX p. 356 (a. 1482) : cuiusquidem prepositure ... sibi ... reservaverunt institucionem et i-em ad ipsorum presentacionem heredes.Cf. INVESTITURA I 1.