- F.
- Th.
- S.
- B.
I.
propr.
1.
dąć (w instrument);
(tibiis) canere (saec. XV).
2.
powodować wezbranie, przybór (wód); augere;
(pass. ) wzbierać;
aestuare, augeri.
3.
powodować wzdęcie; tumidum facere; (pass. ) puchnąć; tumescere.
II.
trans.
1.
a.
zsyłać natchnienie, natchnąć;
i. q. Inspirare.
b.
zesłać coś, obdarzyć czymś;
adflare
CIOŁ. Lib. II p. 107 : qui Sanctus Spiritus licet in diuersis lingwis apparuit, vnum tamen spiritum et vnam fidem i-at apostolis.
Tom. IV p. 293 (a. 1518) : cui Bonae Venus egregios oculorum i-vit honores.
2.
wzbijać w dumę,
czynić wyniosłym, pysznym, nadętym;
superbia sim.
efferre.
Glossa
Pol.
RFil XXI p. 19 (a. 1466) : i-atur «chelpi ẞą».
N.
constr. sq.
in
c.
acc.
MARTIN. OP. Serm. p. 325 nlb. : Joannes ... non i-batur ... in superbiam.
3.
opanować, owładnąć, przejąć, ogarnąć; excitare, incendere, inflammare
(praec.
part.
perf.
cf.
INFLATUS)
DŁUG. Band. p. 119 : commendator ... tam superbi (sic ) arrogantia i-tus erat, ut duos acinaces nudos ante se ... deferri ... iuberet.
HUSSOW. p. 30, v. 557 : quam funestis fera sese terroribus i-et.Glossa Pol.
RFil XXII p. 12 (a. 1466) : i-at «podusczą».