- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- L.
I.
1.
propr.
napadać, najeżdżać;
aggredi, impugnare.
2.
transl.
atakować, zaczepiać, niepokoić,
wyniszczać; impugnare, inquietare, fatigare.
II.
iur.
t. t.
1.
zgłaszać
pretensje prawne do czegoś, domagać się zwrotu; expetere
aliquid, sibi vindicare
StPPP VIII p. 258 (a. 1388) : si quis ... subdapiferum et fratrem suum i-re voluerit pro predictis bonis, ipsos intercedere habet idem Nicolaus.
KodMp IV p. 101 (a. 1405) : si quis ipsos i-ret seu impediret pro debitis aliquibus ... extunc etc.Ita saepius.
2.
ganić, oskarżać;
vituperare, culpare, accusare
KsgŁawKr p. 7 (a. 1366) : nec ipse nec sui heredes habebunt ... Nicolaum nullo umquam tempore i-re.
GLc p. 15 : i-re, inculpare «ugabac».
Ib. p. 16 : i-erit, inculpaverit «obwynylby na szalobach».
3.
zlekceważyć;
neglegere
DokMp IV p. 252 (a. 1391) : nulli ergo successorum nostrorum ... praesentem ... litteram infringere ... vel i-re liceat.
ArPrawn II p. XIV (a. 1444) : i-o, id est inpedio, unde dicitur: ille ius i-vit, id est inpedivit.
Constr.
ad I-II:
a.
sq.
abl.
b.
sq.
ad:
CodVit p. 197 (a. 1409) : Cruciferi prohibiciones, ne nos ad terras nostras i-rent ... per papam factas non curabant.
CALLIM. Hist. p. 94,3 : quicquid copiarum laurinum ad id locorum magis i-uerat, quam obsedisset.
c.
sq.
pro
cf.
d.
sq.
super
c.
abl.
KodWp II p. 72 (a. 1293) : si super ipsis villis ecclesia nostra per quempiam fuerit i-ta.
e.
sq.
adv.
vel
locut.
adv.