phil. t. t. nie mogący występować jednocześnie z drugim; qui simul cum altero esse (fieri) nequit

BYSTRZ. AnalPr fol. c Ib : ex premissis possibilibus sibi inuicem i-bus bene sequitur impossibile.

Id. fol. f IIb : conclusio est ... i-is maiori.

Ib. fol. g IVa : premisse sint sibi inuicem i-es.

Ib. fol. n Ib : propositio vero, cuius extremum componitur ex i-bus, sibi ipsi repugnat.

GIEŁCZ. fol. K 3b : possibilia enim ... presentia intellectui gigniunt noticiam sui suo modo in intellectu ... quibus ... habitis ... intellectus componit adinuicem illos conceptus, qui cum sint repugnantes siue i-es, ex eis constitutum virtute intellectus dicitur impossibile.

GŁOG. Anal. fol. 128b : principia aliquorum falsorum sunt i-a.

STOB. Parv. fol. A VIa : hij duo termini sunt i-es.