- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
nie panujący nad
czymś, nie mający władzy, nieopanowany;
impotens, non compos, praec.
sui.
Constr.
sq. gen.
Occ.
nieodpowiedni, nie mogący podołać czemuś;
non idoneus, impar
CodEp I 2, p. 33 (a. 1448) : etsi me omniquaque et lingua et viribus ad tantae dignacionis munus et graciam i-em contueor.