[HYPOGAEUS]
s.
HYPOGEUS,
-a, -um
(Gr.
υπόγειος)
- F.
- Th. (rec.)
astr. położony
pod ziemią;
qui sub terra est
GŁOG. Alex. I fol. C Ib : h-us potest dici sol, quando est sub terra, vnde Grecista: est hyperge sol cum tenet aera summus, si terre subsit, tunc h-us erit.