- F.
- Th.
- Bl.
- S.
I.
propr.
1.
rozwierać się,
pękać, stać otworem, ziać pustką; hiscere,
patere.
Dicitur
a.
de terra.
b.
de corporis partibus. Audacius transfertur
DŁUG. Op. p. 237 : post supernae dulcedinis haustum, quem in utriusque parentis pectore verbis in superni fontis fluenta h-ntibus seruerat ... Cunegundis in Polonicum regnum reversa est.
2.
szeroko otwierać usta (paszczę, dziób);
(os) diducere.
N.
glossam Pol.
RFil XXII p. 14 (a. 1466) : h-nte gula «rosdzyawanymi pasczekamy».
II.
transl.
1.
być zachłannym,
chciwym, pragnąć czegoś; avidum, cupidum
esse,
cupere.
Constr.
a.
sq.
dat.
ROYZ. I p. 13, v. 309 : accinctus ferro pauper locupletis in aedes currit h-ns praedae (cf. Th. V12813, 48 ).b. sq. ad. c. sq. in c. acc.
PrzMog p. 22 : in sui restitucionem principii ... racionalis quisque h-et appetitus.d. sq. ut :
GŁOG. Alex. I fol. C VIa : dives semper h-at, vt maior pars sibi fiat.
2.
a.
ziewać (z nudów);
oscitare.
N.
glossam
Pol.
RFil XXII p. 20 (a. 1466) : «zewa» h-at.
b.
ziajać, dyszeć;
exhalare, anhelare
RFil XVI p. 343 (a. 1446) : h-at «dyszy».
Ib. XXV p. 129 (a. 1475) : crudeles quanto magis petuntur, tanto magis yant igne indignacionis.