- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
- N.
I.
propr.
1.
smak, zmysł smaku; unus
e quinque sensibus, saporis
perceptio, gustandi
facultas.
Glossa
Pol.
GŁOG. Alex. I fol. G IIIb : g-us ... «smak», id est sapor et est vnus de quinque sensibus exterioribus.Occ. in imagine de cognitione
MATTH. Dial. fol. XCIXb : sic reuera et multo amplius in g-u spirituali est, vbi ipsa consideracio masticacionis locum habet, ita quod sine ipsa sapidum nichil est (cf. ib. fol. CXb).
Tom. VII p. 203 (a. 1525) : qui dulcedinis suavitatisque, quae in litterarum studiis abstrusa est, g-um ceperunt.CRIC. in
Tom. XIV p. 391 : g-um suum in hac re ... mihi indicare dignetur, ut condimentum esse possit ad eius stomachum.
2.
smak (cecha pożywienia);
sapor (qualitas rei).
II.
transl.
1.
skromne jedzenie; actus
modico cibo
vescendi (saec. XV ex. ) .
2.
mały kawałek jedzenia, kęsek; buccella, cibi
frustulum (saec. XV).
3.
kawałek,
próbka; particula, specimen,
exemplum.
Glossa
Pol.
AGZ XV p. 385 (a. 1499) : Judeo media stamina panni libere dimisimus ... sed quod tangit parwos g-us, alias «kawalcze», ipse Iudeus iurare debet.